“Niet meer?”

“Hij zei dat hij geen tijd had voor een kind. Hij werkte constant. Hij wilde haar naar een internaat sturen.”

Het meisje keek naar de grond.

De oude vrouw vervolgde:

“Maar ze is nog zo klein… ze heeft iemand nodig die van haar houdt.”

“En u wilde haar meenemen naar uw land?” vroeg de agent.

“Ja.”

“Waarom niet via de officiële procedure?”

De vrouw sloot haar ogen.

“Omdat hij het nooit zou toestaan.”

De agenten wisselden een blik.

De jonge veiligheidsagent voelde hoe zijn maag zich samenkneep. Hij had een misdaad verwacht.

Smokkel.

Mensenhandel.

Maar dit verhaal voelde anders.

“Waar wilde u heen vliegen?” vroeg de politieagent.

“Naar Canada,” antwoordde de vrouw zacht. “Mijn andere dochter woont daar. Zij wilde voor het meisje zorgen.”

“Maar u wist dat dit gevaarlijk was?”

De vrouw knikte langzaam.

“Ik wist het.”

Ze keek naar het meisje.

“Maar ik kon haar daar niet achterlaten.”

Het meisje pakte de hand van haar grootmoeder.

“Ik wilde met oma mee,” zei ze zacht.

De ruimte werd stil.

Zelfs de beveiligingsmedewerkers die gewend waren aan allerlei incidenten wisten niet goed wat ze moesten zeggen.

De politieagent zuchtte.

“Mevrouw, wat u heeft gedaan is illegaal.”

“Ik weet het.”

“Maar belangrijker nog… het had gevaarlijk kunnen zijn voor het kind………………

Lees verder op de volgende pagina.