Misschien angst.

Misschien intuïtie.

Misschien… zijn woorden.

In het ziekenhuis probeerde ik kalm te blijven terwijl ze de echo voorbereidden.

De kamer was stil.

Te stil.

De dokter fronste licht terwijl hij naar het scherm keek.

— Is alles goed? vroeg ik nerveus.

Hij antwoordde niet meteen.

Hij bewoog de sensor opnieuw.

Langzamer.

Nauwkeuriger.

Toen verstijfde hij.

— Dat is vreemd… mompelde hij.

Mijn hart begon te bonzen.

— Wat… wat is er?

Hij draaide het scherm een beetje weg van mij.

Te snel.

Te duidelijk.

— Ik wil nog een specialist erbij halen, zei hij.

Mijn handen begonnen te trillen.

— Zeg me wat er aan de hand is!

Hij slikte.

Toen keek hij me recht aan.

— Het… lijkt geen normale zwangerschap.

Mijn wereld stopte.

— Wat bedoelt u daarmee?

Hij aarzelde.

— De vorm… de beweging… het is… ongebruikelijk.

Mijn adem stokte………………

Lees verder op de volgende pagina.