Aller au contenuDoodse stilte.
Diego werd bleek.
— Dat… dat is onmogelijk.
Alejandro schoof een document naar hem toe.
— Lees.
Diego pakte het papier.
Zijn handen begonnen te trillen.
Zijn ogen gleden over de eerste regel.
En toen…
veranderde alles.
— Dit… fluisterde hij.
Zijn stem brak.
— Dit betekent…
Alejandro knikte.
— Dat jij geen controle meer hebt.
Camila sprong recht.
— Wacht even, wat betekent dit?!
Niemand antwoordde haar.
Alejandro sloot rustig het dossier.
— Vanaf dit moment, zei hij, — wordt NovaLink geherstructureerd.
Hij keek Diego recht aan.
— En jij… wordt vervangen.
Diego stond abrupt op.
— Je kan dit niet doen! riep hij. — Mijn bedrijf is op het punt om naar de beurs te gaan!
Alejandro bleef kalm.
— Was.
Diego’s wereld begon zichtbaar in te storten.
— Waarom…? fluisterde hij.
Alejandro keek even naar Isabella.
Toen terug naar hem.
— Omdat jij dacht dat ze niets was.
Isabella stond langzaam op.
Voor het eerst keek ze Diego niet met pijn…
maar met afstand.
— Ik was er toen je niets had, zei ze zacht. — Maar je wilde alleen iemand naast je… zolang je boven stond.
Ze keek naar de kaart op tafel.
— Houd je geld maar.
Ze draaide zich om.
Alejandro liep naast haar.
Bij de deur stopte hij even.
Zonder zich om te draaien zei hij:
— De rekening van vandaag… voor het gebruik van mijn gebouw…
Hij pauzeerde.
— Zal naar je gestuurd worden.
De deur sloot.
Zacht.
Definitief.
In de stilte die volgde…
zat Diego daar nog steeds.
Met de zwarte kaart op tafel.
Maar zonder macht.
Zonder toekomst.
En voor het eerst…
begreep hij…
dat hij alles had verloren…
op het moment dat hij dacht dat hij gewonnen had.