Aller au contenuIsabella legde de pen op het papier.
— Ik wil niets van jou, Diego, zei ze rustig. — Geen geld. Geen auto. Niets.
Diego haalde zijn schouders op, zichtbaar opgelucht.
— Nog beter, zei hij. — Dat maakt alles eenvoudiger.
Zonder nog een woord te zeggen… tekende Isabella.
Haar hand trilde niet.
Haar blik bleef helder.
De inkt droogde langzaam terwijl ze de pen neerlegde.
Een einde.
Of zo dacht hij.
Diego leunde achterover in zijn stoel en grijnsde breed.
— Zie je wel? zei hij tegen Camila. — Geen drama. Geen tranen. Ik zei toch dat ze geen ruggengraat had.
Camila lachte zacht.
— Ze wist gewoon dat ze geen keus had.
Maar op dat moment…
klonk er een ander geluid.
Langzaam.
Beheerst.
Het geluid van iemand die opstond.
Alle blikken draaiden naar de achterkant van de zaal.
De man in het donkergrijze pak.
Hij had de hele tijd gezwegen.
Geobserveerd.
Gewacht.
Hij liep naar voren.
Elke stap precies.
Elke beweging gecontroleerd.
De advocaat Robles fronste.
— Pardon, señor, dit is een privé—
— Ik weet precies wat dit is, onderbrak de man hem kalm.
Zijn stem was laag.
Maar zwaar van autoriteit.
Hij stopte naast Isabella.
En legde kort zijn hand op haar schouder.
Een gebaar…
niet van medelijden.
Maar van erkenning.
— Goed gedaan, hija, zei hij zacht.
Diego fronste.
— Hija…?
Een seconde stilte.
Toen keek de man hem recht aan.
— Mijn naam is Alejandro Mendoza.
De naam viel als een bom.
De lucht in de kamer veranderde.
Letterlijk…………………