Zijn gezicht werd bleek.

— Maris… wat doe je hier? zei hij snel, terwijl hij opstond.

Alina begon nog harder te huilen.

Perfect.

Ik glimlachte.

— Oh, sorry dat ik stoor, zei ik vrolijk. — Ik dacht dat ik even langs kon komen… aangezien ik toch “de hele dag thuis zit”.

Zijn collega’s keken van hem naar mij.

En toen naar de baby.

En toen… naar de gebroken bezem in mijn hand.

Stilte.

Puur.

Ongemakkelijk.

Stilte.

— Kunnen we even praten? siste hij.

— Natuurlijk, zei ik luid genoeg zodat iedereen het kon horen. — Maar eerst…

Ik legde de halve bezem voorzichtig op de vergadertafel.

Het geluid van hout op glas…

echoode door de ruimte.

— Deze werkte niet meer, zei ik rustig. — Net als de stofzuiger.

Een van zijn collega’s verslikte zich bijna in zijn koffie.

Colden keek me aan alsof hij me niet herkende.

— Maris, dit is niet het moment—

— Oh, maar dat is het wel, onderbrak ik hem.

Mijn stem was nog steeds kalm.

Te kalm.

— Want jij had gisteren wél tijd om mij uit te leggen dat een bezem genoeg is.

Ik wiegde Alina zachtjes.

Ze huilde nog steeds………….

Lees verder op de volgende pagina.