Twee uur later draaide ze de sleutel weer in het slot.

Het appartement was… stil.

Te stil.

—

“Hallo?” riep ze terwijl ze haar jas uittrok.

Geen antwoord.

—

Ze zette haar tas neer.

Luisterde.

Geen geluid uit de badkamer.

Geen gemopper.

Geen drama.

—

Fronsend liep ze verder naar binnen.

“Serieus?” mompelde ze. “Is hij gevlucht?”

—

Maar toen zag ze het.

Op de tafel.

—

Een envelop.

Netjes geplaatst.

Alsof iemand wilde dat ze hem meteen zou zien.

—

Haar naam stond erop.

Met zijn handschrift.

—

Langzaam liep ze ernaartoe.

Haar hart begon iets sneller te kloppen.

Niet van angst.

Maar van nieuwsgierigheid.

—

Ze opende de envelop.

Binnenin zat… geen brief.

Maar documenten.

—

Officiële papieren.

—

Ze bladerde erdoor.

Eén keer.

Nog een keer.

Langzamer.

—

Haar wenkbrauwen gingen omhoog.

—

“Serieus…?” fluisterde ze.

—

Het waren bankafschriften.

Contracten.

En een huurcontract… op een ander adres.

—

Met twee namen.

—

Zijn naam.

En…

Camille.

—

Ze liet zich langzaam op de stoel zakken.

Dus hij loog niet alleen…

Hij leefde al een tweede leven.

—

Op dat moment ging de deur van de badkamer open………………

Lees verder op de volgende pagina.