—

Normaal gesproken

zou hij blijven.

—

Hij was niet het type dat wegliep.

—

Maar dit keer…

—

ging het niet alleen om hem.

—

Als zijn identiteit hier bekend was,

betekende dat maar één ding:

—

Iemand binnen zijn eigen bedrijf

had hem verraden.

—

En als dat waar was…

—

dan was dit geen toeval.

—

Dit was een opzet.

—

Hij stond langzaam op.

—

Niet abrupt.

—

Niet verdacht.

—

Gewoon een man

die besloot te vertrekken vóór zijn maaltijd arriveerde.

—

Op dat moment kwam Rosie terug uit de keuken.

—

Hun blikken kruisten elkaar.

—

Heel even.

—

En in die seconde

zag hij iets wat hij zelden nog zag in mensen:

—

eerlijkheid.

—

Geen angst voor hem.

—

Maar angst voor wat er ging gebeuren.

—

Hij knikte nauwelijks zichtbaar.

—

Een stille dank.

—

Ze bewoog niet.

—

Maar haar vingers knepen kort in het dienblad.

—

Alsof ze hoopte dat hij haar begreep.

—

Hij liep richting uitgang.

—

Langzaam.

—

Rustig.

—

Elke stap gecontroleerd.

—

Toen hij langs de bar kwam,

voelde hij de blik van Greg op zijn rug branden.

—

“Gaat u al, meneer?” zei Greg plotseling.

—

Te vriendelijk.

—

Te scherp.

—

Alexander draaide zich half om.

—

“Dringende afspraak,” zei hij simpel.

—

Greg glimlachte.

—

Maar zijn ogen niet.

—

“Natuurlijk,” zei hij.

“U bent altijd welkom.”

—

Altijd.

—

Dat woord bleef hangen.

—

Als een belofte.

—

Of een dreiging.

—

Alexander liep verder.

—

De deuren kwamen dichterbij.

—

Nog tien stappen.

—

Acht.

—

Vijf.

—

Toen—

—

“Alex.”

—

De stem kwam van achter hem.

—

Niet luid.

—

Maar precies genoeg.

—

Hij stopte.

—

Langzaam.

—

En draaide zich om……………

Lees verder op de volgende pagina.