Mijn handen trilden.

Mijn adem ging snel.

Te snel.

Alsof mijn lichaam al wist

dat ik dit niet wilde zien.

Maar ik kon niet stoppen.

Niet meer.

Langzaam…

trok ik het plastic open.

De geur werd ondraaglijk.

Zwaar.

Rot.

Ik draaide mijn hoofd weg

maar mijn ogen…

bleven kijken.

Binnenin…

lagen geen etensresten.

Geen afval.

Maar…

kleren.

Opgevouwen.

Netjes.

Te netjes.

Alsof iemand ze met zorg

had verstopt.

Mijn vingers bewogen vanzelf.

Ik haalde het eerste stuk eruit.

Een jurk.

Donkerblauw.

Elegant.

Niet van mij.

Nooit van mij geweest.

Mijn hart sloeg harder.

Ik pakte een tweede stuk.

Een blouse.

Wit.

Met een kleine vlek

bij de kraag.

Donker.

Te donker.

Ik bevroor.

Niet van angst alleen.

Maar van herkenning.

Want ineens…

zag ik het.

Niet de kleding.

Maar de herinnering.

Die ene avond.

Drie maanden geleden.

Toen Miguel “laat werkte”.

Toen hij thuiskwam…

stil.

Afwezig.

En zijn shirt…

rook vreemd.

Ik had het toen genegeerd.

Zoals ik alles had genegeerd.

Langzaam…

heel langzaam…

haalde ik nog iets uit de zak.

Een telefoon.

Oud model.

Uitgeschakeld…………

Lees verder op de volgende pagina.