Ik voelde mijn zicht vervagen.

“Hij koos mij?” fluisterde ik.

Avery knikte.

“Hij heeft u jarenlang gevolgd. Niet fysiek. Financieel. Professioneel. Uw bedrijf. Uw reputatie. Uw integriteit. Hij geloofde dat u de enige was die niet besmet was door wat er binnen de familie gebeurde.”

Mijn ademhaling werd oppervlakkig.

“Mijn moeder… wist zij dit?”

Er viel een korte stilte.

“Uw moeder heeft jarenlang documenten ondertekend zonder vragen te stellen. Of zij alles wist, kunnen we niet met zekerheid zeggen. Maar uw vader en broer staan al maanden onder observatie.”

Mijn gedachten schoten terug naar de map op de ontbijttafel. De ‘familiepapieren’. De haast. De druk.

“De trust,” zei ik zacht.

“Precies,” antwoordde Avery. “Als u had getekend, had u afstand gedaan van elk recht op de nalatenschap — en mogelijk ook van uw bescherming als klokkenluider.”

Bescherming.

“Dus het bericht…?”

“Is verzonden via een beveiligd kanaal dat uw grootvader heeft laten instellen. Alleen geactiveerd als bepaalde documenten werden ingediend. Uw advocaat in Californië heeft, zonder het te weten, het proces in gang gezet door de papieren juridisch te laten toetsen.”

Mijn hoofd voelde licht.

Alles viel op zijn plaats. De plotselinge vakantie. De ziekte. De haastige handtekeningen.

Ik stond op om lucht te krijgen.

De kamer draaide.

“Mevrouw Frell—” hoorde ik nog.

En toen werd alles zwart.

—

Toen ik mijn ogen opende, lag ik op een bank in dezelfde kamer. Een flesje water in mijn hand. De agenten stonden verder weg. Avery zat nog steeds aan tafel, geduldig.

“Welkom terug,” zei hij rustig.

Ik ging langzaam rechtop zitten.

“Hoeveel?” vroeg ik.

Hij wist wat ik bedoelde.

“De geschatte waarde van de nalatenschap bedraagt momenteel 480 miljoen dollar.”

Ik staarde hem aan.

Mijn hele leven had ik gedacht dat ik weg was gelopen van rijkdom.

Maar ik was weg gelopen van manipulatie.

“Wat gebeurt er nu?” vroeg ik…………..

Lees verder op de volgende pagina.