Maar Mara voelde het ritme.

Zoals een wild paard dat je niet breekt…

maar leert begrijpen.

“Hou de snelheid stabiel,” zei ze tegen de copiloot. “Als we die verliezen, verliezen we alles.”

Hij knikte, zijn adem zichtbaar versneld.

De alarmen bleven piepen.

Maar in Mara’s hoofd…

werd het stil.

Geen angst.

Geen twijfel.

Alleen training.

Jaren van training.

“Luister,” zei ze. “We gaan dit vliegtuig niet perfect laten vliegen. Alleen… veilig genoeg.”

De gezagvoerder keek haar aan.

“Kunnen we Londen halen?”

Mara keek opnieuw naar de instrumenten.

Rekende.

Voelde.

Besliste.

“…Ja,” zei ze. “Maar alleen als we het nu goed doen.”

Buiten bleef de Atlantische oceaan zwart en eindeloos.

Binnen vocht een vliegtuig tegen zichzelf.

En een vrouw………………

Lees verder op de volgende pagina.