—

Klik.

—

Zijn gezicht op het scherm.

—

Klik.

—

De screenshots.

De berichten.

De datum van het hotel.

—

Zijn glimlach verdween.

—

“Wat doe je?” vroeg hij.

—

“Ik zorg dat alles duidelijk is,” zei ik rustig.

—

Ik draaide het scherm naar hem toe.

—

Hij keek.

Bleef kijken.

—

En voor het eerst…

had hij niets te zeggen.

—

“Je gaat dit toch niet…” begon hij.

—

“Ik ga niets doen wat niet waar is,” onderbrak ik hem.

—

Ik leunde naar voren.

—

“Maar ik ga ook niets meer beschermen dat mij heeft vernederd.”

—

Stilte.

—

Hij keek rond.

Alsof de muren hem konden helpen.

—

“Lucy, luister—”

—

“De rekening komt zo,” zei ik.

—

Precies op dat moment kwam de ober.

Alsof het gepland was.

—

Hij legde het mapje op tafel.

Voor hem…………..

Lees verder op de volgende pagina.