Het restaurant was precies zoals hij het graag had.

Stijlvol.

Gedempt licht.

Mensen die fluisterden alsof alles belangrijk was.

—

Hij kwam vijf minuten te laat.

Zelfverzekerd.

Alsof dit gesprek nog steeds in zijn voordeel kon draaien.

—

“Lucy,” zei hij terwijl hij ging zitten,

“ik ben blij dat je dit volwassen wilt aanpakken.”

—

Ik glimlachte.

Rustig.

—

“Bestel maar,” zei ik.

“Vanavond is op jou.”

—

Hij knikte meteen.

Geen twijfel.

—

Alsof hij dacht dat dit een verzoening was.

—

Hij bestelde wijn.

Duur.

Daarna voorgerecht.

Hoofdgerecht.

Dessert.

—

Voor twee.

—

Ik liet hem praten.

—

Over “misverstanden.”

Over “stress.”

Over hoe ingewikkeld alles was geworden.

—

Niet één keer zei hij:

Het spijt me.

—

Halverwege het diner leunde hij naar voren.

—

“We kunnen dit nog oplossen,” zei hij zacht.

“Niemand hoeft het te weten.”

—

Daar was het.

—

Niet liefde.

—

Reputatie.

—

Ik zette mijn glas neer.

—

“Je hebt gelijk,” zei ik.

—

Hij glimlachte.

Te snel.

—

“Niemand hoeft het te weten,” herhaalde ik.

—

Toen haalde ik mijn telefoon boven……………..

Lees verder op de volgende pagina.