Aller au contenuClara rechtte haar rug.
“Misschien moeten we gewoon—”
“Ja,” zei ik. “Dat moeten jullie.”
Er viel een lange stilte.
Toen draaide Daniel zich om.
Niet dramatisch.
Niet boos.
Gewoon… klaar.
Hij pakte zijn jas.
Clara volgde hem.
Bij de deur bleef hij even staan.
Alsof hij iets wilde zeggen.
Misschien een uitleg.
Misschien een excuus.
Misschien niets van dat alles.
Maar uiteindelijk zei hij niets.
Hij ging gewoon weg.
De deur viel dicht.
En de stilte die achterbleef…
was anders.
Niet leeg.
Niet koud.
Maar… eerlijk.
Ik bleef nog even staan.
Alleen.
Mijn lichaam deed nog steeds pijn.
Mijn hoofd was zwaar.
Mijn hart… gebroken.
Maar onder dat alles…
iets nieuws.
Iets kleins.
Iets sterks.
Leo begon zacht te huilen.
Ik liep naar hem toe en nam hem voorzichtig op.
Hij nestelde zich meteen tegen mij aan, alsof hij wist dat ik er nog was.
Altijd.
“Ik ben hier,” fluisterde ik.
Niet alleen tegen hem.
Maar ook tegen mezelf.
En voor het eerst sinds lange tijd…
geloofde ik het.