“Luister, we kunnen dit volwassen aanpakken,” zei hij. “We regelen de papieren. Jij blijft hier voorlopig. Ik—”

Ik hief mijn hand.

Hij stopte.

Voor het eerst… luisterde hij.

“Je hoeft niets te regelen voor mij,” zei ik.

Mijn stem was nog steeds zacht.

Maar niet meer zwak.

Ik liep langs hem heen.

Langzaam.

Voorzichtig.

Elke stap voelde zwaar, maar zeker.

Ik legde Leo voorzichtig in zijn wiegje in de woonkamer. Hij zuchtte even, maar werd niet wakker.

Gelukkig.

Hij hoefde dit niet te zien.

Toen draaide ik me om.

En keek Daniel recht aan.

“Je hebt gelijk,” zei ik.

Hij leek opgelucht.

Te snel.

“Dit werkt niet meer.”

Zijn schouders ontspanden.

Clara glimlachte.

“Maar,” ging ik verder, “je vergist je over één ding.”

De opluchting verdween.

“Dit is niet moeilijk omdat jij weggaat,” zei ik.

Ik voelde mijn handen nog licht trillen.

Maar mijn blik bleef stabiel.

“Dit is moeilijk omdat ik net een kind heb gekregen… en jij besloot dat dit het juiste moment was om te verdwijnen.”

Clara keek ongemakkelijk naar de vloer.

Voor het eerst.

Daniel zuchtte geïrriteerd.

“Waarom maak je dit zo dramatisch?”

Ik keek hem lang aan.

Echt.

Voor het eerst in lange tijd.

En ik zag het eindelijk duidelijk.

Niet de man van vroeger.

Niet de herinnering.

Maar wie hij nu was.

“Ga,” zei ik.

Hij fronste.

“Wat?”

“Ga,” herhaalde ik. “Neem je spullen. Neem haar. Neem alles wat je denkt nodig te hebben.”

Mijn stem brak niet.

Niet deze keer.

“Dit is ook mijn huis,” zei hij scherp.

Ik schudde mijn hoofd.

“Niet meer.”

Hij wilde iets zeggen.

Maar er kwam niets……………….

Lees verder op de volgende pagina.