De stappen stopten.

Vlak bij het bed.

Ik voelde het.

Iemand stond daar.

Keek naar ons.

Mijn vrouw bewoog niet.

Ze sliep.

Of… deed ze alsof?

Een paar seconden.

Die als minuten voelden.

Toen—

nog een stap.

Richting de kast.

Een zacht geluid.

Alsof iets werd geopend.

Mijn handen spanden zich.

Nog even.

Nog één seconde.

En toen—

ik opende mijn ogen.

Snel.

Direct.

En sprong overeind.

— Wie is daar?!

De schaduw bevroor.

Het licht van de gang viel de kamer in.

En onthulde…

geen indringer.

Geen vreemde.

Maar…

mijn schoonvader.

Hij stond daar.

Stil.

Met een kleine doos in zijn handen.

Mijn hart stopte bijna.

— Wat… doe jij hier? zei ik scherp.

Mijn vrouw schoot overeind.

— Papa?!

De stilte die volgde…

was zwaar.

Ondraaglijk.

Mijn schoonvader zuchtte diep.

— Ik wilde jullie niet wakker maken.

— Midden in de nacht?! riep ik.

Hij keek naar de grond.

— Ik… kom hier soms.

Mijn woede groeide.

— Soms? Mijn dochter zegt ELKE nacht.

Hij sloot zijn ogen.

En knikte langzaam.

— Ja.

De kamer voelde plots klein.

Benauwd.

— Waarom? vroeg ik.

Zijn handen trilden licht.

— Omdat… dit vroeger mijn kamer was.

Ik fronste.

— Wat bedoel je?

Mijn vrouw keek me aan.

Haar gezicht bleek.

— Ik wilde het je vertellen… fluisterde ze.

— Vertellen wat?

Ze slikte.

— Dat papa… sinds mama overleden is…

Een korte stilte.

— moeite heeft om los te laten.

Ik keek naar hem.

Hij zag er ineens… oud uit.

Breekbaar.

— Ik slaap hier soms… zei hij zacht.

— Gewoon… even zitten.

Hij keek naar het bed.

— Het herinnert me aan vroeger.

Mijn woede zakte langzaam.

Niet volledig……………

Lees verder op de volgende pagina.