Niet omdat alles ineens goed was.

Maar omdat ik eindelijk geloofde dat het goed kón worden.

De eerste maanden waren zwaar. Vier meisjes. Weinig geld. Weinig slaap. Maar elke dag was van ons.

Zoe hielp met luiers. Iris zong liedjes voor Hope. June beschermde haar alsof ze een kleine leeuwin was.

En ik?

Ik begon mezelf terug te vinden.

Ik vond werk in een kleine kliniek. Niet glamoureus, maar eerlijk. Elke euro voelde verdiend. Elke maaltijd, hoe simpel ook, smaakte beter dan alles wat ik ooit in Brenda’s perfecte keuken had gegeten.

Een jaar ging voorbij.

Toen, op een avond, kreeg ik een bericht.

Van Brenda.

Ik staarde minutenlang naar mijn telefoon voordat ik het durfde te openen.

Kevin is weg.

Hij heeft mij verlaten.

Ik begrijp nu pas wat ik heb verloren.

Ik voelde niets. Geen woede. Geen voldoening. Alleen afstand.

Ik typte geen antwoord.

Een week later volgde er nog een bericht.

Hij heeft een andere vrouw. Ze is zwanger.

Een jongen, zeggen ze.

Mijn handen trilden even. Niet van jaloezie. Maar van ongeloof.

Ik dacht aan mijn dochters. Aan hoe makkelijk ze waren ingeruild. Aan hoe hun waarde ooit was afgemeten aan iets waar ze geen enkele controle over hadden.

Ik legde mijn telefoon weg.

Het leven ging verder.

Twee jaar later stonden mijn dochters in de tuin, lachend, terwijl Hope wankel haar eerste stapjes zette. Ik zat op het terras met een kop koffie, mijn gezicht naar de zon…………….

Lees verder op de volgende pagina.