Haar hoofd schoot omhoog. Haar ogen vulden zich met pure paniek. “Je… je was daar?”

Ik knikte.

Er viel een lange stilte. Toen brak ze.

“Het is mijn echte vader,” zei ze snikkend. “Hij ligt daar. Kanker. Stadium vier.”

De woorden sloegen me uit mijn lichaam.

“Wat?” fluisterde ik. “Maar… hij is jaren geleden verdwenen. Hij wilde geen contact. Hij—”

“Dat is wat Marcus zei,” onderbrak ze me. “Maar dat was niet waar.”

Mijn handen balden zich tot vuisten. “Wat bedoel je?”

Harper veegde haar wangen af met haar mouw. “Hij heeft me drie maanden geleden gevonden. Via sociale media. Hij wist niet eens zeker of hij mij mocht contacteren. Hij zei dat Marcus hem had verboden om mij te zien. Dat hij me had verteld dat ik beter af was zonder hem.”

Mijn adem stokte.

“Marcus zei dat hij mij beschermde,” ging ze verder. “Dat jij het niet aankon. Dat je weer kapot zou gaan als je hem zag. En toen bleek dat hij ziek was… zei Marcus dat ik het jou niet mocht vertellen. Dat jij het ‘niet aankon’. Dat jij alles zou vernietigen.”

Ik stond langzaam op.

Achttien jaar geleden had ik mijn eerste huwelijk verlaten omdat ik was voorgelogen. Omdat waarheid was ingepakt als bescherming.

En nu stond ik hier weer.

“Hoe lang wist Marcus dit?” vroeg ik.

“Vanaf het begin,” zei ze. “Hij ontmoette hem zelfs. Zonder jou.”

Ik voelde geen woede. Nog niet.

Ik voelde iets kouders. Helderder…………..

Lees verder op de volgende pagina.