“Meneer,” zei ze nu voorzichtiger, “hebt u ooit met politiehonden gewerkt?”

Ernesto fronste, alsof hij in zijn geheugen zocht naar iets dat lang verzegeld was geweest.

“Nee… niet bij de politie,” zei hij langzaam. “Maar wel met honden.”

Zijn stem veranderde. Lager. Steviger.

“Ik trainde ze,” vervolgde hij. “Lang geleden. Militaire werkhonden. Grensoperaties. In de woestijn.”

Delta’s oren bewogen.

Valeria hield haar adem in.

“Welke eenheid?” vroeg ze.

Ernesto aarzelde. Toen, bijna met tegenzin—

“Grupo Canino Especial,” zei hij. “1989 tot 2004.”

De technicus verstijfde.

“Die eenheid is opgeheven,” zei hij. “Dossiers verzegeld.”

Valeria keek Ernesto aan alsof ze hem voor het eerst echt zag.

“U bent die Salgado,” fluisterde ze.

Ernesto knipperde. “Ik was gewoon een geleider.”

“Nee,” zei Valeria zacht. “U was een legende.”

Ze stapte dichterbij, ongevoelig voor het gemompel achter haar………….

Lees verder op de volgende pagina.