Bastiens hart sloeg onregelmatig.

— Dat begon ook bij mijn broer, fluisterde hij. Maar hij weigerde hulp. Hij zei altijd dat hij alles onder controle had.

Sylvie knikte langzaam.

— Zijn toestand verslechterde. We hebben medische hulp geregeld. De diagnose was hard: een neurologische aandoening die zijn geheugen en oriëntatie aantastte. Hij wist dat hij zijn zoon niet meer kon beschermen. Daarom bracht hij Léo hier.

— En Étienne? vroeg Bastien met schorre stem.

Sylvie keek even naar het raam voordat ze antwoordde.

— Hij verdween zes maanden later. Hij liet een brief achter. Alleen voor zijn zoon.

Ze opende een lade en haalde een verzegelde envelop tevoorschijn.

— Hij schreef dat hij zijn broer had verloren door trots… en dat hij hoopte dat die broer, ooit, zijn zoon zou vinden. Als hij het tatoeage herkende.

Bastiens handen trilden toen hij de envelop aannam.

— Hij wilde dat Léo wist dat hij geliefd was. Dat hij nooit verlaten was.

Tranen brandden in Bastiens ogen. Vijf jaar stilte. Vijf jaar koppigheid. En nu dit……………

Lees verder op de volgende pagina.