Wacht, alstublieft. Ik… ik denk dat ik de vader van dit kind ken.

De woorden bleven in de lucht hangen.

Sylvie Dubois verstijfde. Haar blik gleed van Bastiens gezicht naar het tatoeage op zijn onderarm, en daarna naar Léo, die rustig stond te tekenen, zich niet bewust van de plotselinge zwaarte in de kamer.

— Meneer de agent, zei ze zacht maar beslist, dit is niet de juiste plaats voor dit gesprek.

— Juist daarom, antwoordde Bastien kalm. Ik wil het kind niet ongerust maken. Maar dit tatoeage… dat is geen toeval.

Hij haalde diep adem.

— Ik heb een tweelingbroer. Hij droeg exact hetzelfde symbool. Zelfde lijnen. Zelfde plek. Zijn naam was Étienne.

Sylvie slikte.

— Kom mee, zei ze na een korte stilte. Niet hier.

Ze leidde Bastien naar binnen, terwijl Léo aan een kleine tafel ging zitten met kleurpotloden. Het jongetje tekende geconcentreerd, alsof hij voelde dat de volwassenen iets belangrijks moesten bespreken.

In een eenvoudig kantoor, waarvan de muren vol hingen met kinder­tekeningen, sloot Sylvie de deur.

— Wat ik u ga vertellen is vertrouwelijk, begon ze. En u moet bereid zijn om de waarheid te horen.

Bastien knikte.

— De vader van Léo heette Étienne Morel, zei ze eindelijk. Hij kwam hier drie jaar geleden aan, samen met zijn zoon. Hij was uitgeput, gedesoriënteerd. Hij zei dat hij monteur was geweest, maar hij had ernstige geheugenproblemen. Hij vergat afspraken, woorden… soms zelfs de naam van zijn eigen zoon………………

Lees verder op de volgende pagina.