Larissa knikte zwak.

“Hij zei dat de kamer niet was veranderd,” zei ze zacht. “Ik dacht dat hij het had over het bed, de kast… niet over dit.”

Ze keek naar de doos.

“Vanavond,” vervolgde ze, “zei hij dat hij me iets moest laten zien voordat we echt samen konden beginnen.”

Mijn vader ging voorzichtig op de rand van het bed zitten, op afstand van haar.

“Ik hield van jullie moeder met heel mijn hart,” zei hij. “Toen ze stierf, verloor ik niet alleen mijn vrouw… ik verloor ook mezelf.”

Zijn stem brak.

“In die doos zitten haar brieven. Aan mij. Aan jullie. En iets wat ik nooit durfde te lezen.”

Hij opende de doos langzaam.

Binnenin lagen vergeelde enveloppen, foto’s, en bovenop een klein notitieboekje.

Hij pakte het op.

“Dit schreef ze in haar laatste weken,” zei hij. “Ze wist dat ze zou gaan.”

Larissa keek aandachtig, haar angst langzaam veranderend in begrip.

“Ze schreef,” ging hij verder, “dat ze niet wilde dat ik alleen oud zou worden. Dat ze hoopte dat ik ooit weer liefde zou toelaten.”

Mijn keel trok dicht.

“Ik heb dit nooit kunnen lezen,” zei mijn vader. “Niet toen. Niet daarna. Tot vanavond………….

Lees verder op de volgende pagina.