Aller au contenu“Een fonds,” zei hij. “Voor kleine zaken zoals de uwe. Ik heb geen kinderen. Geen erfgenamen. Maar ik heb ogen. En ik zie wat u hier doet.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik weet niet of ik dat kan aannemen.”
Hij tikte met zijn stok op de grond.
“Laura, u nam iets aan van mij toen ik niets had. Laat mij nu iets aannemen van u.”
Pickles blafte zachtjes, alsof hij het ermee eens was.
’s Avonds, toen ik de deur sloot, keek ik rond in mijn zaak. De stoelen. De tafels. De foto van mijn grootvader aan de muur.
Voor het eerst in jaren voelde het niet als een last.
Het voelde als een erfenis.
En ik begreep iets wat mijn grootvader altijd al wist:
Eén warme maaltijd kan geen wereld veranderen.
Maar het kan wel iemands leven redden.
Soms… meer dan één.