“Dat is onmogelijk,” fluisterde ik. “Waarom zou zij—?”

“Ze was boos,” zei mijn moeder zacht. “Boos omdat ik me ermee bemoeide.”

“Waarmee?” vroeg Julian.

Mijn moeder haalde diep adem. “Met wat ik wist.”

Ik voelde hoe de wereld even kantelde. “Wat wist je?”

Ze keek me aan, en voor het eerst zag ik twijfel in haar ogen. “Ik wilde het je pas na de bruiloft vertellen. Maar blijkbaar wilde iemand dat voorkomen.”

De zaal was inmiddels stil geworden. Mensen keken nieuwsgierig toe. Carol stond langzaam op en liep naar ons toe, haar hakken klikten scherp op de vloer.

“Is er een probleem?” vroeg ze vriendelijk. Té vriendelijk.

Mijn moeder keek haar recht aan. “Ja. Jij hebt me opgesloten.”

Een collectieve ademhaling ging door de zaal.

Carol lachte zacht. “Wat een absurde beschuldiging. Waarom zou ik zoiets doen?”

“Omdat ik wist dat jij Julian al maanden onder druk zette,” zei mijn moeder. “Omdat ik hoorde hoe je tegen hem zei dat dit huwelijk een vergissing was. Dat mijn dochter ‘niet goed genoeg’ was.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. “Julian… is dat waar?”

Hij draaide zich naar Carol, zijn gezicht bleek. “Je zei dat je gewoon bezorgd was.”

Carol’s glimlach verdween even, maar ze herpakte zich snel. “Ik wilde je beschermen. Ik vond dat je meer verdiende………..

Lees verder op de volgende pagina.