Robert staarde Nicole aan met een uitdrukking die ik nog nooit bij hem had gezien. Maar het waren mijn volgende woorden die zowel hem als haar volledig deden verstijven.

“Als ik dat geld echt had gekregen,” zei ik zacht, mijn stem trillend ondanks mijn poging om kalm te blijven, “dan had ik afgelopen winter niet met mijn jas aan in bed hoeven slapen.”

De hal leek ineens kleiner. De hoge plafonds, de marmeren vloer, alles voelde benauwend.

“Wat bedoel je?” vroeg Robert hees.

“Ik bedoel,” ging ik verder, “dat ik moest kiezen tussen mijn bloeddrukmedicatie en de verwarming. En dat ik drie extra huizen heb schoongemaakt toen mijn huisbaas dreigde me eruit te zetten.”

Nicole liet haar koffiekopje uit haar handen vallen. Het porselein brak met een scherpe klap op de vloer, de koffie liep langzaam uit over het tapijt. Niemand keek ernaar.

Robert draaide zich langzaam naar haar toe. Zijn stem was ijzig kalm.

“Nicole. Zeg me nu meteen dat hier een verklaring voor is.”

Ze slikte. Haar gezicht was lijkbleek.

“Ik… ik wilde helpen,” zei ze met een stem die een octaaf hoger klonk dan normaal. “Je moeder is trots. Ze zou nooit geld aannemen. Ik dacht—”

“Helpen?” onderbrak ik haar. “Door geld dat voor mij bedoeld was achter te houden…………

Lees verder op de volgende pagina.