De lijn bleef een paar seconden stil.

“Mevrouw Vermeer?” vroeg mijn advocaat aan de andere kant.

“Ja,” antwoordde ik. “Activeer clausule 14. Trek de overdracht in. Per direct.”

“Bevestigd,” zei hij. “Dan vervalt de schenking en keert het eigendom terug naar de holding.”

Ik hing op.

Mijn moeder fronste. “Wat voor drama is dit nu weer?”

Sarah sloeg haar armen over elkaar. “Je probeert altijd aandacht te trekken op de verkeerde momenten.”

Ik keek hen aan. Voor het eerst niet als de jongste dochter. Niet als de mislukte zus. Niet als de alleenstaande moeder die ‘het niet gemaakt had’.

Maar als eigenaar.

“Het contract dat jullie vandaag vierden,” zei ik rustig, terwijl ik Lily tegen me aandrukte, “was geen aankoop door Sarah.”

Er viel een korte stilte.

Mijn vader lachte ongemakkelijk. “Wat bedoel je, Anna?”

Ik haalde diep adem.

“Het huis stond op het punt in beslag genomen te worden. Door schulden. Door verkeerde investeringen. Door Sarah’s failliete bedrijf.”

Sarah’s gezicht verstijfde. “Dat is niet waar.”

“Het is publiek geregistreerd,” antwoordde ik. “Twee jaar geleden failliet verklaard. Schulden hergestructureerd. Privéborgstellingen aangesproken.”

De gasten begonnen zacht te fluisteren.

Mijn vader keek van haar naar mij. “Maar… jij werkt toch gewoon in de administratie?”

“Klopt,” zei ik. “En daarnaast heb ik tien jaar lang een technologiebedrijf opgebouwd. Stil. Zonder familie-investeringen. Zonder applaus.”

Ik zag de verwarring in hun ogen groeien.

“Vanmorgen om 06:12 uur heb ík 1,2 miljoen dollar overgemaakt om dit huis terug te kopen op een executieveiling.”

Sarah zette een stap naar voren. “Je liegt.”

Ik draaide mijn telefoon om en liet de bevestiging zien. Mijn naam. Mijn handtekening. Mijn rekening…. ………

Lees verder op de volgende pagina.