— Dat… — hij schudde zijn hoofd. — Dat kan niet. Ik—

— Wil je de bijlage zien? — onderbrak ik hem. — Daarin staan de markers. Vergelijkingen. Alles. Heel technisch. Precies waar jij zo van houdt.

Hij liet de papieren langzaam zakken.

Bella’s stem brak.

— Mark… luister niet naar haar. Dat lab kan fouten maken. Of ze heeft het vervalst.

Ik haalde mijn schouders op.

— Dan is het vast geruststellend om te weten dat ik ook een tweede test heb laten doen. Onafhankelijk. Ander laboratorium. Zelfde resultaat.

Ik schoof een tweede envelop over tafel.

Hij keek er niet eens naar.

— Van wie is het dan? — fluisterde hij.

Bella zweeg.

Dat was genoeg.

Mark stond op. Zijn stoel schoof hard naar achteren en trok blikken uit de hele zaak.

— Antwoord haar! — siste hij.

Bella legde beschermend haar handen op haar buik.

— Je zei dat het niet uitmaakte, — zei ze snel. — Je zei dat je een zoon wilde, geen details.

Zijn gezicht vertrok. Niet van verdriet. Van woede. Van vernedering.

— Je zei dat hij van mij was.

— Ik zei dat jij hem zou opvoeden, — antwoordde ze zacht.

Ik stond nu ook op.

— Mark, — zei ik, bijna vriendelijk. — Dit is het moment waarop je keuzes samenkomen.

Ik tikte op het document dat hij eerder had overhandigd.

— Je was bereid je dochters te wissen. Hun namen door te strepen. Niet omdat ze iets fout deden, maar omdat ze niet pasten in jouw idee van nalatenschap……………..

Lees verder op de volgende pagina.