Hij haalde het eerste document eruit.

Ik zag het moment waarop zijn ogen over de koptekst gleden en zijn zelfverzekerde houding een fractie verstrakte.

DNA-ANALYSE – VADERSCHAPSVERGELIJKING.

— Wat is dit voor onzin? — mompelde hij, maar hij las al verder.

Bella’s glimlach bleef nog een seconde te lang op haar gezicht hangen. Toen boog ze zich iets naar hem toe.

— Schat, doe niet zo dramatisch. Ze probeert je gewoon te intimideren.

Mark zei niets. Zijn ogen schoten van links naar rechts, steeds sneller. Zijn kaak spande zich aan. Hij sloeg de eerste pagina om. Toen de tweede.

Ik nam een slok water. Rustig. Alsof dit gesprek over iemand anders ging.

— Mark? — zei Bella, nu minder zeker. — Wat staat daar?

Hij slikte. Hard.

— Dit… — hij kuchte. — Dit is onmogelijk.

Hij keek op, recht naar mij. Niet boos. Niet spottend. Voor het eerst die avond: onzeker.

— Waar heb je dit vandaan gehaald?

— Uit hetzelfde privé-laboratorium dat je gebruikte om “zeker” te weten dat Lily en Rose van jou waren, — antwoordde ik kalm. — Weet je nog? Na hun geboorte. Omdat jij zekerheid nodig had.

Zijn gezicht werd vaal.

— Dat lab bewaart DNA-profielen, Mark. Van cliënten die daar expliciet toestemming voor geven. Jij was daar heel zorgvuldig in. Alles archiveren. Alles controleren.

Ik boog iets naar voren.

— Dus ja, ik heb toestemming gevraagd. En gekregen.

Bella stond abrupt op.

— Dit is belachelijk, — zei ze scherp. — Je liegt. Je bent jaloers.

Ik keek haar eindelijk aan.

— Bella, — zei ik rustig. — Ga zitten. Je ziet er moe uit.

Ze bevroor. Langzaam ging ze weer zitten.

Mark bladerde nu haastig door de pagina’s. Zijn vingers trilden. Hij stopte bij de conclusie, vetgedrukt.

“Waarschijnlijkheid van biologisch vaderschap: 0,00%.”

Het was alsof iemand het geluid in het restaurant had uitgezet. Ik hoorde alleen zijn ademhaling. Onregelmatig. Zwaar…………..

Lees verder op de volgende pagina.