Ik liep langzaam naar voren. Elke stap voelde stevig.

De ambtenaar begon te spreken. Over liefde. Over vertrouwen. Over verbondenheid.

Alex kneep even in mijn hand.

“Bijna klaar,” fluisterde hij.

Toen kwam het moment van de handtekeningen.

“Voordat we verdergaan,” zei ik plotseling.

De zaal werd stil.

Alex draaide zich naar me toe, zijn glimlach bevroren.

“Wat is er, schat?”

Ik draaide me om naar het publiek.

“Er is iets wat iedereen hier moet weten. Dit huwelijk is voorgesteld als een verbintenis uit liefde. Maar in werkelijkheid is het bedoeld als een tijdelijke constructie. Een zakelijke oplossing.”

Er ging een hoorbare golf van gefluister door de zaal.

Alex liet mijn hand los.

“Wat doe je?” siste hij.

Mijn vader stond op van de eerste rij. Naast hem stond een man in een donker pak — onze advocaat.

“Dit,” zei mijn vader kalm, “is waarom.”

De advocaat stapte naar voren en legde een map op tafel.

“Contracten. Correspondentie. Afspraken waarin duidelijk wordt dat dit huwelijk bedoeld was om investeerders gerust te stellen en daarna ontbonden te worden.”

Jenna stond op.

“Dit is belachelijk,” zei ze scherp. “Je verzint dit.”

Ik keek haar aan.

“Jij was erbij. Gisteren. Je lachte.”

Haar gezicht verbleekte.

Alex probeerde te spreken, maar de ambtenaar hief zijn hand……….

Lees verder op de volgende pagina.