Het piepje van het alarmsysteem bleef na-echoën in de hal, alsof het huis een boodschap probeerde over te brengen die ik nog niet kon begrijpen. Ik voelde Lily’s vingers in mijn trui klauwen.

„Mama… ze heeft ons opgesloten,” fluisterde ze opnieuw.

„Wie bedoel je met ze?” vroeg ik zacht, maar ik kreeg geen antwoord. Lily staarde alleen naar het alarmpaneel, alsof het ieder moment nog iets engers zou doen.

Ik slikte en dwong mezelf logisch te blijven denken. Het nachtslot kon vast op afstand bediend worden—sommige systemen hadden die functie. Maar wij hadden die optie nooit aangezet. Derek had altijd gezegd dat hij het „onnodig ingewikkeld” vond.

En toch… was het gebeurd.

„Lily,” zei ik, „we blijven kalm. We gaan gewoon achterom.”

Ik nam haar hand en liep door de keuken. Maar zodra ik de achterdeur bereikte en de hendel wilde indrukken, voelde het alsof mijn hart oversloeg.

De deur zat ook op slot.

En het extra beveiligingsslot—dat we bijna nooit gebruikten—was dichtgedraaid.

„Mama?” piepte Lily. „Is dit omdat papa weg is?”

Ik bukte me en legde mijn handen op haar schouders. „Niets gaat ons gebeuren, oké? Je hebt me verteld wat je hoorde, en het was heel goed dat je dat deed. Maar nu gaan we dit samen oplossen.”

Ze knikte, maar haar lip trilde.

Voor het eerst viel me iets op dat ik eerder gemist had: de laptop van Derek stond nog open op het keukenblad. Dat deed hij nooit. Hij nam zijn werk overal mee naartoe, zelfs in huis, en hij liet het nooit zomaar aan staan.

Ik schoof de laptop naar me toe. Het scherm was nog vergrendeld, maar de webcam—die kleine stip bovenaan—had een groen lampje dat zacht brandde.

Lily zag het ook. „Waarom brandt dat lampje, mama?”

Ik voelde een kille rilling over mijn rug gaan. „Omdat iemand misschien iets had openstaan voor hij vertrok,” zei ik, al geloofde ik mijn eigen uitleg nauwelijks.

Ik klikte het scherm open. Derek’s profiel kwam tevoorschijn.

En toen zag ik het: een applicatie die ik nooit eerder had gezien, open op de achtergrond. Geen naam die ik meteen herkende—alleen een pictogram van een klein huisje met een oog erin.

„Wat is dat?” vroeg Lily.

„Iets van papa’s werk, denk ik,” zei ik. „Niets wat jou zorgen hoeft te maken………..

Lees verder op de volgende pagina.