Hadrian keek me aan alsof hij dacht dat hij eindelijk had gewonnen. Dat hij me had overtuigd. Maar hij kende mij slecht.

“Wat voor voorwaarde?” vroeg hij, voorzichtig hoopvol.

“Als we het huis verkopen,” zei ik langzaam, “dan gaat het volledige bedrag rechtstreeks op een aparte rekening. Op naam van Eira. Niet op de onze. Niet van Jenson. Niet van jou. Alleen van haar.”

Zijn mond bleef openstaan. Even sprakeloos. Daarna lachte hij ongemakkelijk.

“Aisling… dat is toch niet redelijk? Dat geld kan niet zomaar vastgehouden worden. Het is veel geld. Het kan onze familie helpen.”

“Onze familie,” herhaalde ik. “Maar blijkbaar bedoel jij alleen jouw zoon.”

Hij kneep zijn ogen samen. “Het is logisch dat ik mijn kind wil helpen.”

“En ik wil het kind helpen dat ik heb met een man die zijn laatste adem besteedde aan haar toekomst,” zei ik zacht.

We staarden elkaar aan. Wat ik van hem terugzag, was geen liefde. Geen begrip. Alleen irritatie, en iets wat leek op teleurstelling dat zijn plan niet vlekkeloos verliep.

“Dus je gaat niet akkoord?” vroeg ik.

“Ik ga akkoord,” zei ik. “Op die ene voorwaarde.”

Het moment dat ik het zei, wist ik dat ik iets had ontketend. Hadrian beet op zijn lip, alsof hij probeerde te bedenken hoe hij kon terugkrabbelen zonder zijn trots te verliezen.

“Weet je wat,” zei hij uiteindelijk, “laten we er nog een nacht over slapen. Ik wil geen ruzie.”

Maar we sliepen niet op hetzelfde moment. Hadrian lag urenlang te draaien. Ik wist dat hij rekende, wikte, probeerde manieren te vinden om mij te overtuigen zonder die belachelijke bruiloft te laten varen.

Ik sliep rustig. Want ik wist iets wat hij niet wist.

—

De volgende ochtend stond ik vroeg op. Eira zat aan de keukentafel met een kop warme chocolademelk, haar schetsboek open, potlood tussen haar vingers. Ze tekende het huis. Geen mensen, geen beweging. Alleen het silhouet van de veranda waar haar vader ooit pannenkoeken at met haar in zijn armen………..

Lees verder op de volgende pagina