“Je hebt er goed aan gedaan mij te bellen,” zei hij zacht.

Micah knikte stilletjes op de achterbank. Zijn kleine handen hielden de gordel stevig vast, alsof hij bang was dat alles weer uit elkaar zou vallen als hij losliet.

Rowan reed zo snel als hij durfde naar het Vanderbilt Children’s Hospital. De verkeerslichten leken eindeloos op rood te springen. Elke seconde voelde als een minuut.

Elsie lag stil op de passagiersstoel naast hem, gewikkeld in een deken. Af en toe hoorde hij haar zwakke ademhaling, en elke keer kneep zijn hart samen.

Toen hij eindelijk de spoedafdeling bereikte, sprong hij uit de auto nog voordat de motor helemaal uit was.

“Help! Mijn dochter!” riep hij terwijl hij Elsie uit de wagen tilde.

Twee verpleegkundigen kwamen meteen naar buiten gerend met een rolbed.

“Wat is er gebeurd?” vroeg één van hen terwijl ze Elsie voorzichtig neerlegde.

“Ze heeft hoge koorts,” zei Rowan buiten adem. “Mijn zoon zegt dat ze al dagen zo is… en dat ze bijna niets hebben gegeten.”

De verpleegkundige keek hem ernstig aan.

“Kom met ons mee.”

De deuren van de spoedafdeling gingen open en binnen begon alles snel te bewegen. Artsen controleerden Elsie’s temperatuur, sloten haar aan op monitoren en gaven haar meteen medicijnen.

Rowan stond een paar meter verder met Micah in zijn armen.

Het jongetje was zo uitgeput dat zijn hoofd tegen Rowans schouder hing.

“Gaat ze dood?” fluisterde Micah plotseling.

Rowan slikte.

“Niet als ik het kan helpen,” zei hij zacht. “De dokters zorgen nu voor haar.”

Na een paar minuten kwam een arts naar hen toe.

“Bent u haar vader?”

“Ja.”

“Ze heeft een zeer hoge koorts en is ernstig uitgedroogd. Maar u bent op tijd gekomen. We gaan haar vocht en antibiotica geven.”

Rowan liet zijn adem langzaam ontsnappen.

“Komt ze erdoorheen?”

De arts knikte voorzichtig.

“De vooruitzichten zijn goed.”

Rowans knieën voelden plotseling zwak. Hij ging zitten in een stoel terwijl hij Micah nog steeds vasthield.

Een verpleegkundige kwam met een doos sap en crackers voor de jongen.

Micah keek ernaar alsof het een schat was.

“Mag ik dit echt opeten?” vroeg hij.

Rowans hart brak.

“Ja, maatje. Alles.”

Terwijl Micah voorzichtig begon te eten, bleef Rowan maar aan één ding denken…………….

Lees verder op de volgende pagina.