Ethan bewoog ongemakkelijk. “Mam…”

Vanessa draaide zich naar hem om, maar ik hief mijn hand.

“Laat hem,” zei ik. “Dit gaat niet over hem. Dit gaat over wat hij leert — thuis.”

Ik schoof een map naar voren.

“Wij nemen hier niet alleen cijfers mee in overweging,” vervolgde ik. “We kijken naar karakter. Empathie. Hoe een kind omgaat met anderen — vooral met wie hij denkt dat ‘minder’ is.”

Vanessa’s stem werd scherp. “Mijn zoon is een genie. Iedereen weet dat.”

“Intelligentie zonder menselijkheid,” zei ik, “is hier geen aanbeveling.”

Ik keek haar recht aan. Geen woede. Geen glimlach. Alleen waarheid.

“Uw opmerkingen over mijn dochter. Uw gedrag tijdens familiebijeenkomsten. Uw manier van spreken over ‘klasse’ en ‘waarde’ — dat alles is gedocumenteerd. Niet door mij, maar door anderen die u minder onzichtbaar vond.”

Haar gezicht werd bleek. “Dit is oneerlijk.”

“Nee,” zei ik zacht. “Dit is consequent.”

Ik stond op. Lily stond naast me op, haar hand licht trillend maar vastberaden.

“We nemen geen kinderen aan die worden grootgebracht in een omgeving waar vernedering normaal is,” zei ik. “En we beschermen onze leerlingen — zelfs tegen volwassenen……………..

Lees verder op de volgende pagina.