Emiliano keek langzaam op naar zijn hoofd van beveiliging.

“Opnemen,” zei hij met een stem die plots ijskoud was.

“Alles.”

De man knikte meteen.

“Het loopt al, meneer.”

Op het scherm liep Patricia richting de bar.

Ze schonk zichzelf een glas wijn in alsof dit haar huis was.

Alsof alles al van haar was.

Alsof hij… al geen rol meer speelde.

Maar Emiliano wist nu genoeg.

Dit ging niet alleen over jaloezie.

Niet alleen over controle.

Dit was gepland.

Doordacht.

Langzaam opgebouwd terwijl hij dacht dat hij een toekomst aan het bouwen was.

Hij stond op.

Langzaam.

Beslist.

“Roep de advocaat,” zei hij. “En zorg dat niemand het huis verlaat.”

De beveiligingschef aarzelde geen seconde.

“Begrepen.”

Emiliano keek nog één keer naar het scherm.

Naar de lege woonkamer…………

Lees verder op de volgende pagina.