Emiliano voelde hoe zijn maag zich samentrok terwijl hij naar de schermen staarde.

Niet door wat hij zag.

Maar door wat hij niet eerder had gezien.

Hoe had hij dit gemist?

Hoe lang ging dit al zo door?

Hij leunde naar voren, zijn handen strak om elkaar geklemd.

Op het scherm stond Rosa nog steeds rustig tussen Patricia en de meisjes. Ze zei niets meer. Ze wist dat elk woord de situatie erger kon maken.

Maar haar aanwezigheid alleen al was genoeg om de spanning iets te breken.

Patricia rolde met haar ogen.

“Breng ze naar boven,” zei ze scherp. “En zorg dat ze stil zijn. Ik wil geen geluid meer horen.”

Rosa knikte.

“Ja, mevrouw.”

Ze pakte Martina voorzichtig bij de hand. Daniela volgde meteen, zonder iets te zeggen. Geen protest. Geen vragen.

Alleen gehoorzaamheid.

Te veel gehoorzaamheid.

Toen ze de kamer verlieten, bleef Patricia alleen achter.

En toen gebeurde er iets dat Emiliano’s bloed deed bevriezen.

Ze pakte haar telefoon.

Haar gezicht veranderde opnieuw—maar deze keer niet in woede.

In tevredenheid.

“Ja,” zei ze zacht. “Hij is weg. We hebben een paar dagen.”

Emiliano’s hart sloeg een slag over.

We hebben een paar dagen?

Aan de andere kant van de lijn zei iemand iets wat niet hoorbaar was.

Patricia glimlachte.

“Maak je geen zorgen,” vervolgde ze. “Tegen de tijd dat hij terugkomt, is alles geregeld. De meisjes doen precies wat ik zeg… en die meid?” Ze lachte zacht. “Die zal snel verdwijnen.”

In de beveiligingsruimte stond de tijd stil……….

Lees verder op de volgende pagina.