“Als je dit hoort, betekent het dat ik niet meer kan spreken. Dus laat mij dit zeggen: ik heb geprobeerd te geloven. Ik heb geprobeerd te blijven. Maar liefde hoort geen pijn te doen. En angst is geen huwelijk.”

Mijn zicht werd wazig, maar ik bleef staan.

“Mijn moeder heeft mij meermaals een veilige plek aangeboden. Ik weigerde, omdat ik hoopte dat hij zou veranderen. Dat was mijn fout. Niet de hare.”

Álvaro’s gezicht werd lijkbleek.

“Aan degene die naast hem zit: je hebt niets gewonnen. Wat hij met mij deed, zal hij ook met jou doen. Misschien niet vandaag. Misschien niet morgen. Maar hij zal.”

De vrouw in het rood liet zijn arm los.

“Mijn kind zal vrij zijn. Mijn kind zal beschermd zijn. En dat is niet iets wat ik aan Álvaro kan toevertrouwen.”

Een doodse stilte volgde.

Toen klonk er een snik. Niet van mij.

Van de vrouw in het rood.

“Ze loog,” fluisterde ze, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders.

Álvaro draaide zich naar haar toe.

“Houd je mond,” siste hij.

Dat was genoeg.

Javier sloot de map.

“Op basis van deze documenten,” zei hij luid en helder, “zal de voogdij over het ongeboren kind volledig bij María Gómez liggen. Daarnaast is er een lopende aanvraag tot gerechtelijk onderzoek naar huiselijk geweld, ondertekend door de overledene, maar nog niet ingediend… tot vandaag.”

De priester sloot langzaam zijn boek.

De kerk voelde ineens niet meer als een plek van afscheid, maar van waarheid.

Álvaro keek om zich heen, zoekend naar steun. Maar die was er niet.

Mensen weken van hem weg. Stoelen schoven. Blikken draaiden zich af.

“Dit is een complot,” mompelde hij. “Ze was emotioneel instabiel. Zwanger. Verward.”

Ik liep naar voren.

Elke stap deed pijn. Maar ik liep.

Ik bleef voor hem staan. Dicht genoeg om hem te ruiken. Zijn parfum. Zijn arrogantie.

“Mijn dochter was niet verward,” zei ik zacht. “Ze was bang.”

Hij lachte schamper.

“Je denkt dat je hebt gewonnen?” vroeg hij.

Ik keek naar de kist…………….

Lees verder op de volgende pagina.