Aller au contenuDe kamer werd stil.
Niet een gewone stilte.
Maar een zware.
Alsof de lucht zelf wist
dat er iets ging gebeuren.
Meester Robles schraapte zijn keel.
Zenuwachtig.
Te zenuwachtig voor iemand
die dit soort zaken dagelijks deed.
“Misschien… moeten we de voorwaarden nog eens—”
“Het is duidelijk,” onderbrak Diego hem scherp.
Zijn vingers tikten ongeduldig op de tafel.
“Ze tekent. We ronden dit af. Klaar.”
Isabella bewoog nog steeds niet.
Haar blik bleef op het papier.
Niet op Diego.
Niet op Camila.
Alleen op die ene lijn…
waar haar naam moest komen.
Langzaam pakte ze de pen.
Geen trilling.
Geen twijfel.
Ze tekende.
Eén vloeiende beweging.
Alsof ze iets afsloot
dat al lang voorbij was.
De inkt glansde nog nat.
En precies op dat moment…
barstte Diego in lachen uit.
Hard.
Spottend.
Hij gooide de zwarte kaart op tafel.
“Neem het. Je hebt geluk dat ik zo genereus ben.”
Camila lachte zacht mee.
Alsof dit allemaal een spel was.
Alsof Isabella al verdwenen was.
Maar…
aan de andere kant van de tafel…
gebeurde iets kleins.
Iets dat niemand zag.
Isabella schoof de kaart niet naar zich toe.
Ze keek er niet eens naar.
In plaats daarvan…
tilde ze langzaam haar hoofd op.
En haar ogen…
waren niet langer zacht.
Niet langer stil.
Maar helder.
Scherp.
Onleesbaar.
“Ben je klaar?” vroeg ze rustig.
Diego grijnsde.
“Al twee jaar.”
Een korte stilte.
Toen…
klonk er een andere stem.
Dieper.
Kouder.
Vanuit de hoek van de kamer.
“Dan zijn wij ook klaar.”
Iedereen draaide zich om.
Voor het eerst…
keken ze naar de man
die al die tijd had gezeten.
Grijs pak.
Perfect recht.
Onbeweeglijk.
Maar zijn aanwezigheid…
drukte op de ruimte
als een storm die op het punt stond los te barsten.
Diego fronste.
“En u bent?”
De man stond langzaam op.
Elke beweging gecontroleerd.
Kalm.
Maar geladen……………..