Sophie verstijfde. Ze had met alles rekening gehouden, behalve dit.

— Waarom… zou u dat doen? vroeg ze zacht.

— Omdat jouw toewijding aan je broer me herinnert aan dingen die ik zelf te vaak vergeet, antwoordde hij.

De volgende ochtend vond ze in haar mailbox een bevestiging van het ziekenhuis: het volledige bedrag was betaald. Bijgevoegd zat een kort bericht van Alexandre:

“Je staat niemand iets schuldig. Richt je op je broer. De rest komt later wel.”

Sophie voelde opluchting, maar ook verwarring. Ze wist niet hoe ze hem ooit kon bedanken zonder zichzelf klein te maken. Uiteindelijk besloot ze het onderwerp te laten rusten en zich te focussen op Julien, die gelukkig langzaam herstelde.

Twee weken later, terwijl ze rapporten voorbereidde op kantoor, ontving ze een e-mail van de HR-afdeling:

“Dringende vergadering met de algemeen directeur. 10:00……….

Lees verder op de volgende pagina