Nog een beweging.

“En strategische beslissingen van Vasquez Enterprises… werden consequent aangepast voordat ze mij bereikten.”

Ik keek op.

Recht naar Vivian.

“Bescherming,” herhaalde ik.

De kamer voelde plots kleiner.

Zwaarder.

Vivian hield haar kin hoog, maar haar ogen flitsten kort naar Richard.

“Dit is ongepast,” zei ze scherp. “Je maakt een scène.”

“Een scène?” zei ik zacht.

Ik glimlachte licht.

“Interessant. Want ik dacht dat dit al drie jaar gaande was… alleen zonder publiek.”

Richard stond abrupt op.

“Genoeg,” zei hij. “We bespreken dit thuis.”

Ik bleef zitten.

“Dit ís thuis,” zei ik rustig.

Hij keek me aan alsof hij me niet meer herkende.

Misschien deed hij dat ook niet.

Howard legde langzaam zijn servet neer.

“Wat wil je precies, Alexandra?” vroeg hij, zijn stem nu serieuzer.

Ik liet een korte stilte vallen.

Niet uit twijfel.

Maar uit precisie.

“Controle,” zei ik.

Ik tikte opnieuw op het scherm.

Nieuwe documenten verschenen.

“Vanaf vannacht,” ging ik verder, “worden alle ongeautoriseerde wijzigingen in Vasquez Enterprises teruggedraaid.”

Ik keek naar Richard.

“Alle externe adviseurs… vertrekken.”

Zijn gezicht verstrakte.

“Dat kun je niet zomaar beslissen.”

Ik kantelde mijn hoofd licht.

“Eigenlijk wel.”

De advocaat, die tot dan toe stil was gebleven aan de zijkant van de kamer, stapte naar voren.

“Mevrouw Vasquez bezit 82% van de stemgerechtigde aandelen,” zei hij kalm. “Alle recente aanpassingen kunnen juridisch worden herroepen.”

De woorden vielen als stenen.

82%.

Niet symbolisch.

Definitief.

Vivian lachte kort, maar zonder warmte.

“Dus dit is waar het om draait,” zei ze. “Macht.”

Ik keek haar rustig aan……………..

Lees verder op de volgende pagina.