Ik ben Jake’s vrouw.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het een paar seconden stil. Geen paniek. Geen nerveus gehijg. Alleen ademhaling.

“Pardon?” zei de vrouw uiteindelijk. Haar stem klonk ouder dan de mijne. Rustig. Voorzichtig.

“Ik zei,” herhaalde ik, terwijl mijn hart in mijn keel bonsde, “ik ben getrouwd met Jake. En ik denk dat jij Marlena bent.”

Weer stilte.

Toen: “Oh… Jake.” Ze klonk verward. “Is alles in orde? Is hij oké?”

Dat was niet de reactie die ik had verwacht.

“Dat hangt ervan af,” zei ik strak. “Waarom staat jouw naam in zijn telefoon met hartjes erachter?”

Ze zweeg even. Toen zuchtte ze zacht.

“Ik denk dat we elkaar moeten ontmoeten,” zei ze. “Er is iets wat jij moet weten.”

Mijn maag draaide om. Dit klonk niet als een geheime minnares die betrapt was. Dit klonk als… iets anders.

“Waar?” vroeg ik.

—

De volgende middag zat ik in een klein café aan de rand van de stad. Mijn handen trilden terwijl ik mijn koffie vasthield.

Toen kwam ze binnen.

Ze was rond de vijftig. Netjes gekleed. Geen glamour. Geen dreiging. Geen ‘andere vrouw’-energie.

Ze keek de ruimte rond, zag mij, en glimlachte voorzichtig.

“Rosaline?”

Ik knikte.

Ze ging tegenover me zitten. “Ik ben Marlena.”

Ik keek haar strak aan. “Sinds wanneer ken jij mijn man?”

Ze haalde diep adem.

“Al heel lang.”

Mijn hart zakte naar mijn schoenen.

“Hoe lang?” fluisterde ik.

“Langer dan jij hem kent.”

De woorden voelden als een klap.

“Luister,” zei ze snel toen ze mijn gezicht zag. “Het is niet wat je denkt.”

“Dat zeggen ze allemaal.”

Ze schudde haar hoofd. “Jake en ik hebben geen relatie. Nooit gehad. Maar ik was… betrokken bij zijn verleden.”

Mijn adem stokte.

“Wat betekent dat?”

Ze vouwde haar handen samen op tafel.

“Ik ben zijn therapeut geweest……………..

Lees verder op de volgende pagina.