“Wat… is dit?” vroeg ik, mijn stem iets hoger dan normaal.

Hij leek voor het eerst die dag zenuwachtig.

“Het is mijn huwelijkscadeau. Ik ben er maanden aan bezig geweest.”

Ik sloeg het boek open. Mijn adem stokte.

Het stond vol met brieven. Met kleine schetsen. Met gedachten, dromen, herinneringen. Met plannen voor ons leven samen. En op de eerste pagina stond, in sierlijke letters:

“Alles wat ik met jou wil opbouwen.”

Mijn hart sloeg een slag over. Het voelde alsof dit boek zwaarder was dan papier — alsof het gevuld was met verwachtingen, hoop… en verantwoordelijkheid. Meer dan ik ooit had durven dromen.

Ineens voelde ik me heel klein, heel onervaren, alsof ík degene was die achterliep.

“Léo…” fluisterde ik, mijn vingers licht trillend over de pagina’s.

En toen kwam die vraag, zacht maar eerlijk, rechtstreeks uit mijn onzekerheid……..

Lees verder op de volgende pagina