Die nacht hing er een bijna magische stilte in het huis. De laatste gasten waren net vertrokken en overal lagen nog sporen van onze bruiloft: bloemen die naar zomer roken, linten die zachtjes bewogen in de avondlucht, en het gevoel dat mijn hele toekomst in beweging was gezet.

Ik was gelukkig… maar ook een beetje onzeker.

Léo kwam de slaapkamer binnen met een klein pakje in zijn handen, netjes ingepakt, alsof hij het met uiterste zorg had klaargemaakt.

“Voor jou,” zei hij met een warme glimlach.

Ik dacht dat het een ketting zou zijn, of misschien een symbolisch aandenken aan onze dag. Maar toen ik het papier losmaakte, verstijfde ik.

Het was totaal niet wat ik had verwacht.

In de doos lag een dik leren boek, met een sluiting en pagina’s die duidelijk met de hand waren beschreven. En het handschrift herkende ik meteen: het zijne………

Lees verder op de volgende pagina