« Uw zus zei dat iemand haar wilde betalen voor zogenaamd ‘antiek herstel’. Maar dat lijkt eerder een poging tot geld krijgen dan een echt probleem.”

Ik voelde mijn wangen warm worden — van woede, ongeloof en opluchting tegelijkertijd. Jasper had niet gelogen. Natuurlijk niet.

“Dank u dat u me dit vertelt,” mompelde ik.

“Ik dacht dat u het moest weten.”

Na het gesprek zat ik een lange tijd stil. Alles viel op zijn plek: Chloé’s plotselinge vriendelijkheid, haar dramatische telefoontjes, de paniekberichten, de links naar dure restauratiebedrijven…

Ze wilde geld. En ze had mijn zoon gebruikt als excuus.

Die avond besloot ik dat het tijd was om met Chloé te praten — niet via de telefoon, niet via berichten, maar in persoon.

—

De confrontatie

De volgende ochtend bracht ik Jasper naar school en reed daarna naar Chloé’s appartement. Ze deed open met een gemaakte glimlach.

“Oh, kijk eens aan! Ben je eindelijk gekomen om—”

“Chloé,” onderbrak ik haar zacht maar strak. “We moeten praten.”

Ze rolde met haar ogen en liet me binnen. De beroemde ‘beschadigde’ bank stond daar — perfect in orde, zonder enige scheur.

“Laat me raden,” zei ik. “Dit is de bank die Jasper zou hebben vernietigd?”

Ze slaakte een overdreven zucht. “Ja! De schade is duidelijk, Liza! Je ziet het gewoon niet omdat je altijd denkt dat Jasper een engel is.”

Ik liep ernaartoe, boog me lichtjes en keek haar recht aan.

“De huisbaas heeft me gebeld.”

De kleur trok onmiddellijk uit haar gezicht. “De… huisbaas?…………..

Lees verder op de volgende pagina