Linda stapte naar voren. “Dan, hoe kun je—”

Maar Dan hief zijn hand.

“Mam, je hebt vandaag iets gedaan dat ik niet over mijn kant kan laten gaan. Je hebt een kind pijn gedaan. En niet zomaar een kind — mijn kind.”

De gasten keken nu allemaal naar Linda. De spanning was voelbaar.

“Dit is belachelijk,” siste ze. “Je kiest een vrouw boven je eigen bloedlijn. En een kind dat niet eens van jou is—”

“Stop.” De stem van Dan was koel, maar vastberaden. “Liefde gaat niet over bloed. Liefde gaat over keuzes. En jij hebt vandaag laten zien dat jij weigert te kiezen voor ons geluk.”

Linda keek hem aan alsof hij haar verraden had.

“Ik wilde alleen beschermen wat van ons is!”

“Josh hoort vanaf nu bij ons. Dat jij hem niet kan accepteren, is jouw probleem — niet het zijne.”

Hij draaide zich naar de gasten.

“Ik denk dat we allemaal even pauze nodig hebben. Mama… ik denk dat het beter is als je naar huis gaat.”

Het was alsof de wereld even stilstond.

Linda’s mond viel open.

“Je stuurt mij weg? Op je trouwdag?”

Dan ademde diep in. “Ik moet mijn gezin beschermen. Vandaag en iedere dag daarna.”

Ze keek rond, zoekend naar steun, maar de blikken om haar heen waren koel. Zelfs haar zus schudde haar hoofd………

Lees verder op de volgende pagina