Zijn stoel schoof hard over de vloer.

“Genoeg,” zei hij, met een stem die ik zelden had gehoord. “Ik heb te lang gezwegen.”

Karen keek hem geschokt aan. “Ethan, ga zitten.”

“Nee,” zei hij. “Jij hebt mijn vrouw vernederd. In het openbaar. Jarenlang. En ik heb het toegelaten omdat ik dacht dat vrede belangrijker was dan respect.”

Hij keek naar mij. Zijn stem brak even.

“Emily heeft me geleerd om te luisteren. Om geduld te hebben. Om mezelf niet te definiëren door wat ik verdien, maar door wie ik ben.”

Hij draaide zich weer naar zijn moeder.

“Als jij denkt dat ik ‘beter’ had kunnen trouwen,” zei hij, “dan begrijp je me niet. Want ik heb precies de juiste vrouw gekozen.”

Karen’s gezicht werd vuurrood.

“Dus nu keren jullie je allemaal tegen mij?” snauwde ze. “Na alles wat ík heb gedaan voor deze familie?”

Richard leunde achterover.

“Wat jij hebt gedaan,” zei hij koel, “is geld uitgeven. Wat Emily heeft gedaan, is levens veranderen.”

Karen stond abrupt op.

“Dit is belachelijk. Ik ga niet blijven om beledigd te worden.”

Richard keek haar strak aan.

“Ga dan,” zei hij rustig. “Maar weet dit: zolang jij haar niet met respect behandelt, ben jij degene die hier niet welkom is.”

Die woorden sloegen in als een bom.

Karen greep haar tas, keek niemand meer aan en liep met stijve passen richting uitgang. De deur sloeg dicht……………

Lees verder op de volgende pagina.