Richard bleef nog even zwijgen. Niet het ongemakkelijke zwijgen van iemand die zijn woorden zoekt, maar het zware zwijgen van iemand die genoeg heeft gezien.

Hij vouwde zijn handen voor zich op tafel.

“Karen,” zei hij langzaam, “ik heb je jarenlang laten begaan.”

Ze rolde met haar ogen. “O, ga je me nu ook nog een lesje geven?”

Hij keek haar recht aan.

“Ja,” antwoordde hij. “En luister goed, want ik ga het maar één keer zeggen.”

De zaal was muisstil. Zelfs de ober die net wilde vragen of we dessert wilden, bleef op afstand staan.

“Je hebt Emily keer op keer gekleineerd,” vervolgde Richard. “Niet omdat ze zwak is. Maar omdat jij je bedreigd voelt door mensen die waarde hebben zonder dat ze daarvoor hoeven te pronken.”

Karen lachte schamper. “Bedreigd? Door een lerares?”

Richard knikte langzaam.

“Ja. Door iemand die betekenis heeft.”

Hij draaide zich naar de rest van de tafel.

“Weten jullie wat Emily doet, als niemand kijkt?” vroeg hij hardop.

“Ze blijft na school om kinderen te helpen die het thuis moeilijk hebben. Ze koopt boeken van haar eigen geld. Ze belt ouders als een kind stil wordt, niet om te klagen, maar om te begrijpen.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. Ik had dit nooit verteld.

Karen schudde haar hoofd. “Dat is haar keuze. Dat maakt haar nog niet succesvol.”

Toen gebeurde er iets onverwachts.

Ethan stond op………. .

Lees verder op de volgende pagina.