Aller au contenuzat ik bij het raam van een kleine trein die langzaam door het landschap gleed.
Een eenvoudige tas naast me.
Mijn handen rustend op mijn schoot.
Geen luxe.
Geen rijkdom die te zien was.
Maar iets veel waardevollers.
Rust.
Voor het eerst in jaren…
ademde ik zonder pijn.
Niemand die me nodig had.
Niemand die me gebruikte.
Alleen ik.
En een toekomst die nog helemaal van mij was.
Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het raam.
En glimlachte zacht.
Niet omdat alles perfect was.
Maar omdat ik eindelijk vrij was.
En deze keer…
zou niemand
dat ooit nog van mij afnemen.