Aller au contenuToen ze wakker werd…
was het stil.
Te stil.
Geen geluid van de koffiezetter. Geen zachte bewegingen in de keuken. Geen voetstappen in de gang.
Alleen leegte.
“Ma?” riep Élodie slaperig.
Geen antwoord.
Ze rolde met haar ogen en stapte uit bed.
“Serieus… ze is vast weer ergens bezig.”
Maar toen ze de woonkamer binnenliep…
bleef ze abrupt stilstaan.
Alles was weg.
De sofa.
De tafel.
De foto’s.
Zelfs de gordijnen.
Alleen kale muren.
Haar adem stokte.
“Wat…?”
Ze liep sneller. Haar hart begon te bonzen.
“Ma?!”
De keuken.
Leeg.
Kasten open.
Niets.
Geen borden. Geen kopjes. Geen herinneringen.
Nu begon de paniek.
Ze rende naar mijn kamer.
De deur stond open.
Het bed was weg.
De kast leeg.
Geen kleding. Geen geur. Geen spoor van mijn bestaan.
“Dit is niet grappig…” fluisterde ze.
Maar haar stem trilde.
Ze greep haar telefoon en belde me.
Eén keer.
Twee keer.
Drie keer.
Rechtstreeks naar voicemail.
Voor het eerst…
voelde ze iets wat ze al jaren niet had gevoeld.
Angst.
Echte angst.
Ze liep terug naar de woonkamer, draaide langzaam in het rond, alsof haar ogen de waarheid weigerden te accepteren.
Toen zag ze het…………….