Aller au contenuMijn ogen gleden naar de envelop die ik half onder een doos had geschoven.
Ik hoorde Florence’s woorden opnieuw in mijn hoofd.
“Lees het voordat je je spullen uitpakt.”
Ik keek hem weer aan.
— Benjamin… zei ik voorzichtig.
— Ja?
— Hoeveel keer ben je verloofd geweest?
Zijn glimlach bleef nog een seconde hangen.
Toen verdween hij.
Langzaam.
— Waarom vraag je dat?
Mijn hart bonkte nog harder.
— Gewoon nieuwsgierig.
Hij draaide zich weg en begon een doos open te maken.
— Dat is lang geleden.
— Niet belangrijk.
Ik keek naar zijn rug.
Toen naar de envelop.
Er zaten nog vier pagina’s in.
En plots besefte ik iets.
De brief was nog lang niet afgelopen.
En Florence had hem niet geschreven om herinneringen te delen.
Ze had hem geschreven…
om mij te waarschuwen.