Ze wilde dat jij hem zou houden,” herhaalde de vrouw zacht.

Mijn adem stokte.

“Waar heeft u het over?” vroeg ik, terwijl de kleine jongen mijn ketting stevig vasthield en me met grote, rustige ogen aankeek.

De vrouw slikte. “Hij heet Julien. Hij is negentien maanden oud. Je moeder… zorgde voor hem.”

Mijn hoofd tolde. “Mijn moeder paste soms op kinderen van de buren,” zei ik automatisch. “Maar dit—”

“Niet als oppas,” onderbrak ze voorzichtig. “Als voogd.”

De woorden hingen zwaar tussen ons in.

Achter ons werd de kist langzaam neergelaten. De doffe klanken van aarde op hout begonnen al. Mijn hart bonsde in mijn oren.

“Dat is onmogelijk,” fluisterde ik. “Ze heeft me niets verteld.”

De vrouw haalde een envelop uit haar tas. Mijn naam stond erop. In het handschrift van mijn moeder.

Mijn vingers trilden terwijl ik hem aannam.

“Ik heet Camille,” zei ze. “Ik… ik ben zijn biologische moeder.”

De wereld leek stil te vallen.

“Wat?”

Er liepen mensen langs ons, fluisterend, afscheid nemend. Maar alles klonk gedempt, alsof ik onder water stond.

Camille keek naar de jongen — naar Julien — met een mengeling van liefde en schuld.

“Ik was negentien,” zei ze. “Geen geld. Geen familie die me steunde. Ik werkte in een café toen je moeder binnenkwam. Ze zag me huilen in de voorraadkamer.”

Mijn keel werd droog.

“Ze kwam elke dag terug,” vervolgde Camille. “Niet om koffie te drinken. Om met mij te praten. Ze hielp me tijdens mijn zwangerschap. Ging mee naar afspraken. Toen Julien werd geboren… wilde ik hem houden. Echt waar. Maar ik kon hem geen stabiel leven geven.”

Ze veegde een traan weg.

“Je moeder stelde voor om tijdelijk voogd te worden. Tot ik mijn leven op orde had.”

Ik keek naar de kleine jongen in mijn armen. Hij had licht haar. Grote ogen. En iets in zijn blik… iets zachts, vertrouwds.

“Waarom nu?” vroeg ik hees.

Camille keek naar het graf. “Omdat ze wist dat haar tijd kort was.”

Mijn hart sloeg over.

“De afgelopen zes maanden werd ze zwakker,” zei Camille. “Ze wilde jou bellen. Zo vaak. Maar ze was bang.”

“Bang waarvoor?”

“Dat jij zou denken dat ze jouw leven saboteerde. Dat ze jou had tegengehouden.”

Mijn ogen vulden zich met tranen……………..

Lees verder op de volgende pagina.