Patricia daarentegen…

bleef recht staan.

Maar haar blik was veranderd.

Niet trots.

Niet zeker.

Alleen… leeg.

“Dus wat nu?” vroeg ze uiteindelijk, scherper dan ze waarschijnlijk bedoelde.

Ik ademde langzaam in.

En liet het los.

“Nu?” herhaalde ik.

Ik keek naar mijn kinderen.

Camille met haar smeltende ijsje.

Mathis die mijn hand zocht.

Ik nam zijn hand vast.

“Nu kies ik,” zei ik.

Ik draaide me terug naar hen.

“De reservering blijft geldig,” voegde ik toe. “Jullie hebben betaald. Jullie mogen blijven.”

Een korte, opgeluchte beweging ging door de groep—

tot ik verder sprak.

“Maar niet als familie.”

Die woorden landden.

Diep.

Definitief.

“Ik zal zorgen dat alles geregeld is,” zei ik. “Sleutels, instructies, alles wat nodig is.”

Ik hield even stil…………….

Lees verder op de volgende pagina.